Fýkur yfir hæðir

 

                                 

Heiti verks                Fýkur yfir hæðir

Listamaður               Ásmundur Sveinsson

Staðsetning               Hallveigastaðir við Túngötu -  Sjá kort

Dagsetning               1933 

Efniviður                  Brons

Stærð

Stöpull                       Styttan stendur á steinklöpp

 

Saga                      Verkið var afhjúpað við Hallveigastaði árið 1933

 

Áletrun                      Engin

Áritun                        Engin

Eigandi                      Listasafn Reykjavíkur

Skráning                    H - 032

 

Önnur verk

Andlit sólar

Björg C. Þorláksson

Járnsmiðurinn

Piltur og stúlka

Sæmundur á selnum

                                                   

 

                         MÓÐURÁST

Fýkur yfir hæðir og frostkaldan mel,
í fjallinu dunar, en komið er él,
snjóskýin þjóta svo ótt og svo ótt.
Auganu hverfur um heldimma nótt
vegur á klakanum kalda.

Hver er hin grátna, sem gengur um hjarn,
götunnar leitar, og sofandi barn
hylur í faðmi og frostinu ver,
fögur í tárum? En mátturinn þver.
Hún orkar ei áfram að halda.

"Sonur minn góði! Þú sefur í værð,
sérð ei né skilur þá hörmunga stærð,
sem að þér ógnar og á dynja fer.
Eilífi guðssonur, hjálpaðu mér
saklausu barninu að bjarga.

Sonur minn blíðasti, sofðu nú rótt.
Sofa vil ég líka þá skelfingarnótt.
Sofðu! Ég hjúkra og hlífi þér vel.
Hjúkrar þér móðir, svo grimmasta él
má ekki fjörinu farga".

Fýkur yfir hæðir og frostkalda leið,
fannburðinn eykur um miðnæturskeið.
Snjóskýjabólstrunum blásvörtu frá
beljandi vindur um hauður og lá
í dimmunni þunglega þýtur.

Svo, þegar dagur úr dökkvanum rís,
dauð er hún fundin á kolbláum ís.
Snjóhvíta fannblæju lagði yfir lík
líknandi vetur, en miskunnarrík
sól móti sveininum lítur.
Því að hann lifir og brosir og býr
bjargandi móður í skjólinu hlýr,
reifaður klæðnaði brúðar, sem bjó
barninu værðir og lágt undir snjó
fölnuð í frostinu sefur.

Neisti guðs líknsemdar, ljómandi skær,
lífinu beztan er unaðinn fær,
móðurást blíðasta, börnunum háð,
blessi þig jafnan og efli þitt ráð
guð, sem að ávöxtinn gefur.
                                Jónas Hallgrímsson